... (پیکار ما برای این است که) پرچم آیین تو را برافراشته گردانیم و بلاد بندگان تو را، آباد سازیم و به ستمدیدگان از بندگان تو امنیت بخشیم و احکام و سنن و فرایض تو را در جامعه پیاده کنیم...

امام حسین (ع)

  حسین زمان بودن سخت است.

نه از آن جهت که رشادت و شهادت طلبی دشوار است، از آن رو سخت است که در این زمان، یزید با نیزه گلوی طفلان مسلم جامعه را پاره نمی کند که فقر به تاراج انسانیت ها می شتابد و جهل راه رشد اندیشه ها را سد می کند و قربانیانی از معصوم ترین قشر جامعه یعنی کودکان ساخته می شود. وجود کانون اصلاح و تربیت نمادی از کاهلی ما در حسینی زیستن است. خواستیم حسین زمان خود باشیم، پس به سوی درد دیده ترین نوجوانان جامعه شتافتیم که از بند ناآگاهی ها رهایشان کنیم و از شما دعوت می کنیم تا در مسیر آزادسازی و حمایت بعد از خروج این نوجوانان همراهمان باشید.

در این مراسم روحانی مقدم تمام بزرگوارانی را که می خواهند حسین زمان خود باشند گرامی می داریم.

همایش اول طفلان مسلم

زمان: شنبه، ۵ دی ماه ۱۳۸۸ (تاسوعا)، ساعت ۱۵

مکان : شهرزیبا، خ کانون، کانون اصلاح و تربیت

سایت طفلان مسلم

وبلاگ طفلان مسلم 

۴۰چراغ-پرونده محرم ۸۷: امروز، می تواند روز بلوغ معرفت باشد. نه به سادگی محرم های کودکی، که برای من و دوستانم به انجام سنّت گلاب پاشی روی دسته های سینه زنی/زنجیرزنی سپری می شد. ما این را یک «وظیفه» می دانستیم که خالص ترین گلاب را بخریم و با زاویه و روشی که کمترین اتلاف را داشته باشد –چونکه هرسال جیره ی مشخصی داشتیم- در قبال عذادارها به ادای دین بپردازیم. ما بعد از تمام شدن گلابمان به جدی ترین شکل، ظرف گلاب را پاره یا مچاله  می کردیم و خود را موظف می دانستیم این پیام را به بقیه هم بدهیم که گناه هوس آب پاشی به جای گلاب پاشی را به حداقل برسانیم. معرفت حسینی ما در همین حد به عمل تبدیل می شد. در محرم های نوجوانی هم مثلاً می توانستیم عَلَم هر هیئت را تشخیص بدهیم، یا راه بیفتیم توی کوچه و خیابان و نذری آور خانواده باشیم و به شیوه های ماهرانه غذای نذری گرفتنمان افتخار کنیم.

اما امروزی که محرم است و هرروز سال که محرم است، منتظر بلوغ معرفت خود است. هربار که دردی، ناله ای، فقری با ما آشناتر می شود، معرفت هم عمیق تر می شود و خواهان تر. معرفت می شود خواهان، جوینده معرفت هم می شود خواسته! و این دو طالب و مطلوب هم می شوند. معرفت کم خواه نیست، توقع بطن ها و باطن ها را دارد. نه قانع به ادا و ادعاست، نه راضی به شیون و زاری. معرفتِ عاشورایی هم آن آئینی ست که صادرات فرهنگ و بصیرت کند، نه آئینی که برای برپایی اش نیازمند واردات ابزار و تجهیزات باشد. چه مدهای دینی-محرّمی (!)، چه عَلَم های مارک دار شده یmade in china و الخ... معرفتِ عاشورایی از ما توقع خیزش و خاستن دارد. انتظار دیدن طفلان مسلم کوچه پس کوچه های امروزمان را، انتظار شنیدن دویدن های ترسیده شان، انتظار رساندن حق به مستحقان زنده، رام کردن آتش خانه همسایگی خیمه سوخته مان، که این همان نماز زیر تیر و تازیانه حسین است!

بنا به درس آموزگاری بزرگ، عاشورا تراژدی نیست که طبیعتاً منتهی به کمدی باشد. عاشورا حماسه است و وصل به تغزّل. و این 2 پاره خط –تراژدی،کمدی و حماسه،تغزل- قطرهای یک 4 ضلعی اند که در هر حال یکی از آنها هست. اگر محرم را تراژدی تاریخ فریاد نزنیم، قیام می ماند و حماسه. تغزل آن هم می تواند در بودن باشد. در آن «قدر» بودن و آن «راه» بودن، تا جایی که ما خود را در حسین و حسین را در خود ببینیم و به ایمان بگوئیم که «خداوند ما را کفایت خواهد کرد، اتکای ما بر اوست و در مسیر او گام بر خواهیم داشت»*. سرمشق معرفت را پیدا کنیم و تکرار، سرمشق معرفت زمانه ما پاسخ این سوال قیصر زمانه است که می گوید:

راستی آیا

کودکان کربلا

تکلیفشان تنها

دائماً تکرار مشق آب! آب!

مشق بابا آب بود؟

* خطبه امام حسین (ع)

"این دیار لیاقت حسین را دارد؟؟؟

قیمه محرم٬ علم چهل تیغه٬ سیر کردن ادم های سیر ٬ سیاستی مخلوط محرم٬ بی نمازی٬ هزاران مورد شده محرم ما...

نمی خواهم نمادین  بر سینه ام بزنم و لبانم را به دورغ بر نام حسین مزین کنم

نمی خواهم این محرم بی تفاوت بگذرم از جامعه بی وجدانم

نمی خواهم کسی را در پشت میله های ندامت ببینم

نمی خواهم دختر فراری را ببینم که به خاطر سر ما تن فروشی می کند

نمی خواهم معتادی را ببینم که از روی نداری دخترش را می فروشد

…

بوی قیمه از هیئت می آید... افراد علم های میلیونی را برای تظاهر آماده می کنند... آن هیئت علمش طلا است و دیگری را در اصفهان ساخته اند... چهار  کوچه بالاتر  به دختر و زن بی سر پناهی تجاوز می شود... کودکی با شکمی گرسنه و با هزاران آرزو می خوابد... پسری از پشت پنجره باران زده کانون به فکر آزادی است تا این خزان آخرین خزان او باشد در زندان ندامت زندگی اش…"*

* از وبلاگ آسمان تنهايي من