کتاب «سقوط» اثر آلبر کامو برام خیلی تازگی داشت. این که کامو تونسته اینقدر ماهرانه لایه های پیازی که اسمش زندگی هست رو یکی یکی بکَنه و همه ی آدمهای دنیا رو وادار به همذات پنداری با خودش و آدمهای اطرافش بکنه. اما خود کامو در مورد سقوطش گفته: «این داستان تصویری شد از چهره یکی از پیمبرک های زمینی که امروزه امثالشان زیاد است. اینان بشارتی ندارند و بهترین کارشان این است که با متهم کردن خود دیگران را متهم کنند.»

 

 

توی 60 صفحه اول شرح حال ژان باتیست کلمانس بدون شک محو باطن بزرگ اون می شی. اون مؤدبه و سخاوتمند، به گفته ی خودش شوخ طبعه و البته موقر، انسان دوست، دانای کل و... .جسارت هم به خرج می ده و نظرشو درباره انسان امروزی می گه: «او زنا می کرده و روزنامه می خوانده است. بعد از این تعریف گویا اگر جسارت نشود دیگر چیزی نمی ماند.»

 

بعد لایه اول شخصیتیشو کنار می زنه و صریحتر می شه. او به نابیناها کمک می کنه و بعد کلاهشو نه برای اونها، بلکه برای مردمی که دارن نگاهش می کنن، برمی داره. فاش می کنه که همیشه از تعهدی که عشق با خودش میاره شونه خالی می کنه. بعد لایه بعدی می ره کنار و اون دزدی می کنه و اسم کارشو امانتداری می ذاره. آخرشم اشاره کمرنگی به قتل. و این می شه تصویر انسان که از روزی که خداوند به او اسم ها رو یاد داد، برای توجیح خطاهاش از اونا بهره کشید طوری که برای خاموش کردن وجدانش فقط اسم گناهانش رو عوض کرد.

«من تغییر زندگی نداده ام: همچنان به خودم عشق می ورزم و از دیگران بهره می برم. منتها اعتراف به خطاهایم به من اجازه می دهد که با سبکباری بیشتری از نو شروع کنم و دو برابر لذت ببرم: نخست از طبیعتم و بعد هم از احساس دلچسب پشیمانی.»

 

نوشته شده در چهارشنبه 31 مرداد1386ساعت 21:10 توسط :رهاورد| |