بالاخره شب موعود فرارسید. در خوابگاه فرشته ها غلغله ای بود، و عشق و شوری. همه منتظر آن شب بودند. از صبح آنروز مشغول آماده کردن خود بودند و همین طور لحظه شماری. همه چیز مهیا بود. گل سرسبد مجلس هم رویش به راه بود: همان گلاب قمصر کاشان. همه مشتاق بودند. مشتاق برگزاری جشن در محضر حضرت ماه. جشنی که بیست و نه روز منتظرش بودند. رسمی که ماه در آن شب برای همه حال و هوای دیگری داشت. فاصله بین دو جشن نیز ماهی بود که هر شبش ماه بود ولی ماه نبود.

فرشته ها زیباترین لباسهای خود را پوشیده بودند. جلوی خوابگاهشان به صف شدند و آماده پر گرفتن برای رسیدن به مراسم آن شب: مراسم ماه روبی. خود ماه نیز منتظر بود تا فرشته ها بیایند و یکی دیگر از سنتهای دوازده گانه ی آسمانی را بجای آورند. سنت شبهای 14 را. فرشته ها که به محضر ماه رسیدند، او را سرجای همیشگی اش یافتند اما نه قرص، نه محکم. خسته بود، دلش می خواست کامل شود. همین که خدا اجازه داد، فرشته ها ذوق کردند. خدا که اشاره کرد، فرشته ها کار را شروع کردند: گلاب می ریختند و می زدودند. خستگی های یک ماهه اش را، گردها را و غبارها را. خدا که اراده کرد، ماه در یک چشم بر هم زدن تمام و کمال شده بود، و مثل خودش هم می تابید، تمام و کمال. بی چشمداشت، با سخاوت. می بخشید، تاریکی زمین را به نورانیت خودش.

هر کسی که خدا اراده کند، قرص می شود و زیبا. تو هم بخواه که خدا بخواهد. آن وقت جشن ماه تکانی دلت آغاز می شود و دل تو هم می شود ماه شب چهارده. می شود نور علی نور.

آبان 1385

پارسال برای من سال جبران خلیل جبران، کوئلیو و عرفان نظرآهاری بود. این داستان رو هم همون موقع مطابق دنیایی که بهش علاقه داشتم نوشتم و البته بیشتر از همه فضای نوشته های عرفان نظرآهاری روی نوشته هام تاثیر گذاشته بود. چند تای دیگه هم تو همین ریتم نوشتم. می خواستم 2 ماهه اولین کتابمو چاپ کنم و استارت نویسندگی مو بزنم. اما بعد کم کم به مرور، طرز فکرم عوض شد. کتابهایی که می خوندم تغییر کردن. تا حدودی عاقلتر شدم. چاپ کتاب تو این سن برام بچه گانه به نظر رسید. فکر می کردم دنیام وسیعتر شده خبر نداشتم آرزوهام غیب شده. به این ترتیب دیدم که بلندپروازی هامو از دست دادم و حالا از من چی مونده؟ یه موجود خشک و خالی که سعی می کنه آرزوهای کوچک و قانونمند و عادی داشته باشه. الآن بعد از گذشت یک سال از اون روزای پر رویا دارم دربه در دنبال گمشده هام می گردم. توی دفتر خاطراتم هم یه یادداشت براشون گذاشتم: «امیدوارم بتونم بلند پروازیهامو که خیلی وقته پروندم، دوباره برگردونم سر خونه و زندگیشون» شاید یه روز از این طرفها رد شدن و چشمشون به پیغامم خورد.