این دیگه چیه؟ پدیدۀ هزارۀ سوم؟ تیترو داشته باشید فقط: «زهرا کوچولوی 8 ساله بر اثر مصرف کراک درگذشت» مامانش تو بازجویی گفته که «زهرا معتاد بود. 1 سال نذاشتم بره مدرسه، تو خونه ترکش دادم.» باباشم که معتاد بوده دقیقا گفته که: «شب اومدم خونه، زهرا رو در حال مصرف کراک دیدم و با عصبانیت موادو ازش گرفتم. بعد شب با هم میوه و شام خوردیم (!) صبح که پا شدم ...» باید پدیدۀ هزارۀ سومو خدمتتون معرفی کنم: «بعد شب با هم میوه و شام خوردیم». اینطور که بوش (بویش) میاد، می شه ماجرا رو ساده تر و باورپذیرتر تعریف کرد: «شب اومدم خونه دیدم زهرا داره با چاقو بازی می کنه. با عصبانیت چاقو رو ازش گرفتم.» الآنه که باید بگی: «بعد شب با هم میوه و شام خوردیم.» اینکه چرا بعد، شب با هم میوه و شام خوردن برای من مسخره نیست، سایۀ این همه رنج و بدبختی، برام مسخره س، تعجبم از اینه که چقدر این رنج تکراری و دائمی و دست برندار بوده که بعدش می شینن با هم میوه و ... لابد چارخونه ام می بینن. امیدوارم اون لحظه حداقل احساس زندگی کردن بهشون دست داده باشه. عجب هزاره ای!

«شب شده است. شب روی کوههای دوسوی راه افتاده، سر کوهها کنگره کنگره است. کوهها سیاهند. فکر می کنم. کوهها دندان هستند. دندانهای غول بزرگی که دهانش را باز کرده و ما از میان دهانش می رویم. پاهای الاغ ها توی شن ها می روند، به سنگ های ریز و درشت می خورند. ژپ ژپ صدا می کنند. صدای نفسشان هم می آید، فِر و فِر می کنند. راه همه اش سرپائینی است. ماه بالا آمده. ستاره ها درشت و پرنورند. تو آسمان پخش و پلایند، اینجا و آنجا دور هم جمع شده اند، به ردیف اند. سرم را بالا گرفته ام و آسمان را نگاه می کنم. آغ بابا آواز می خواند. از دره ای می گذرم که انتهایش به مادرم می رسم. صدای آغ بابا تو کوهها می پیچد ...

      ستاره در هوا می شمارم امشو                       به بالینم نیا بیمارم امشو

      به بالینم نیا ای یار شیرین                               تموم دشمنون بیدارن امشو

-    آغ بابا گردنم درد گرفت

-    خب، نگاه نکن به آسمون

سرم را پائین می اندازم و جلویم را نگاه می کنم. راه مثل مار سفیدی جلویمان است. از میان دو گوش الاغ راه را می بینم. سنگ های سفید تو نور ماه برق برق می زنند.»*

همیشه مخصوصا در بدترین شرایط  دوست دارم بخونمش. حال و هوامو عوض می کنه. برام مثل یه کتاب مقدّس می مونه. هوشو برای خودش عالمی داره. 6 ماهه بوده که مادرشو از دست می ده. هوشو حسابی جلفه**. با بچه های محل یه کارای بی ادبی رو دیوار می کنن و فرار می کنن. آرزوی کیف چمدونی حلبی داره. خیلی تنهاس. مهربونه. خودِ خودِ مجیده. دُم یه گربه ی مزاحمو می بُره، بعدم بهش می گه بیا دمتو بگیر. بچه س دیگه . زدن نداره!

«می پرم طرف نخل ها. نخلی را بغل می گیرم. پوست سخت و سفت و خشن تنه ی نخل، آغوش گرم مادرم می شود. صورتم را به تنه ی نخل می چسبانم. تنه ی نخل کُلفت است. دست های من کوتاه. نمی توانم درست بغلش بگیرم. می چرخم، می چرخم.»*

می چرخم، می چرخم...

* شما که غریبه نیستید- هوشنگ مرادی کرمانی

** جلف: شیطون،بازیگوش