12/1/86- طبق روال هر سال تعطیلات عید تهران بودم. روز جمهوری اسلامی بود که می خواستم از انقلاب برم ولیعصر. ولی راه ها بسته بود، چون توی میدون انقلاب جشن گرفته بودن. مجبور بودم راه مستقیمو بیچونم. رفتم از باجه بلیط فروشی آدرس بپرسم که یه راننده خط واحد –که داشت چای می خورد- بهم گفت باید سوار اتوبوس من -مقصد تجریش- بشی، ایستگاه دوم زیر پل گیشا پیاده شی، از اونجا بری فاطمی بعد ولیعصر. تشکر اول.

 

سوار اتوبوس همون آقا شدم. قبل از حرکت که آقای راننده که شادابی چهره ش نمی ذاشت فکر کنم 4-43 سالشه، اومد بلیط جمع کنه، یه بار دیگه با احساس مسئولیت بیشتری آدرس داد، (همچنان ایستگاه دوم باید پیاده می شدم) تشکر دوم.

 

اتوبوس تا حد ترکیدن پر مسافر بود. ایستگاهها رو شمردم: 1، 2. زیر پل گیشا از بین فشردگی جمعیت می خواستم پیاده شم، که صدای بلند راننده اومد: خانم اینجا باید پیاده شی. تشکر سوم و چهارم.

 

با هیجان زیاد از دیدن همچین آدم دلسوزی پیاده شدم، عجله داشتم، تقریبا داشتم می دویدم و حتی پریشون بودم چون دقیقا نمی دونستم باید از کدوم طرف برم. 40-30 قدم که رفتم صدای بوق شنیدم. برگشتم دیدم همون اتوبوس راننده ی دلسوز وایساده. فکر کن! یه پسره از اتوبوس اومده پائین داره اشاره می کنه. 2 نفر آویزون پنجره اشاره می کنن و نگاه بقیه مسافرا هم به طرف منه. دویدم ببینم چیکارم دارن، که راننده با چهره ای که این دفعه به نظرم نورانی می اومد، در حالی که سعی می کرد از شلوغی جمعیت منو ببینه، منو راهنمائی دقیقتری کرد: از کدوم سمت باید می پیچیدم به مقصد فلان میدون بعد از اونجا به ولیعصر. مساله اینه که من با یه خرده حساب کتاب و کروکی راهو پیدا می کردم، اما این راهنمائی برام کمک خیلی بزرگی بود. نگاه همه مسافرا با تعجب به من بود. احتمالا با خودشون فکر می کردن این دختره کیه که به خاطرش راننده چند دقیقه معطلمون کرده. راستش هیچ کس. به هرحال تشکر پنجم و ششم.

 

این دفعه انرژی بیشتری گرفتم. داشتم می دویدم و وقتی از زیر پل گیشا به عقب نگاه کردم، یه جاده پهن و خلوت دیدم با نور ظهرگاهی، بدون حتی لکی از سایه یا ابر، و اتوبوس زردی که راننده ش با خیرخواهی فراوان برای خودش بلیط بهشت جمع می کرد، داشت می رفت.

آدما معمولا حافظه خوبی برای یادآوری چهره هایی که کم دیدنشون ندارن، اما 12/1/86 یه چهره برای همیشه به یادم موند.

 

ما هر روز بیننده چهره هایی هستیم که گازشونو گرفتن و می رن. حتی خیلی وقتا اونا، خود ما هستن. دنیا داره می ره که بره، که برسه نمی دونم به کجا. من توی روزای ابری دنیا به اون ظهرگاه توی سال نو فکر می کنم و مطمئن می شم که می شه. محال نیست. حتی اون روز که توی ترمینال، ساکمو می بردم و هیچ کس نیومد به مورچه ای که به زور بار بزرگتر از خودشو می کشید و اشکاش دیده نمی شد، کمک کنه، باز به خودم می گفتم روزنه ای هست این دفعه اما "شاید".

 

12/1/86- روزی بود که «خیابانی از آرمانشهرم» ساخته شد: زیر پل گیشا.

 

پ.ن: این پست عکس ندارد. خودت که می دونی چرا. تصويرشو بايد خودت واسه خودت بسازي.

 

 

نوشته شده در چهارشنبه 1 خرداد1387ساعت 21:7 توسط :رهاورد| |