درست وقتي خودبيني ها ولوله جشن 11 ماهگي خود را به راه انداخته اند، در مراسم پيوند بشر متكبر با زندگي رو به آينه، ابراهيم تبر به دست تو از آسمان بالاي ابرها، آينه شكن آمده. رمضان شهريوري يا شهريور رمضاني، من كه بي باكم از اين رمضان كش آمده، سخاوت كش آمده، آفتاب طولاني، آزمونهاي ديرپايان.

 با دهان روزه سلامم را خوردم بالانشين. سلام. شناختي مرا؟ از قبل هم شناخته بودي. من همانم كه بودم. همان تكراري هميشگي، همان امروزيِ ديروزيِ -گوش شيطان كر- فردايي. همان كسي كه سراپا خواهش است و ناسازش. هماني كه زنجير به دست دارد و كليدش را نه. سوال دارد جوابش را نه. درد را بي درمان دارد، چه حرف ها بي كلمه دارد. ضعيفم ضعيفم ضعيف...

من به معناي واقعي انسانم، از ريشه نسيان. كاش گل بودم كه اگر گل بودم نهايت تعالي ام 1 متر و اندي بود. ولي من انسانم آن هم از ريشه نسيان. مقصدم 1 متر و اندي نيست، يك دنياست. يك اراده. خانه ام بالاي ابرهاست. از خاكم و آنوقت بايد بگذرم از خاك. كاش همان گُل بودم به مباركي نامم. اما من انسانم و نبايد انسان باشم، يعني از ريشه نسيان. اين يعني رنج. من اما درد اگر مي خواهم درمان نيز هم. يا اگر وصل مي خواهم، هجران نيز هم. به ياري تو، به نور تو، به بزرگ مهري تو و به همت ريزنقش من، گُل بودن را يعني بودن هماني كه هست، نمي خواهم. مي خواهم انساني شوم كه بود. نه آني كه هست. آيا اين يعني همان "از رنج است كه زاده مي شويم"؟

بوي رمضان كه مي آيد من هم ديوانه مي شوم. ديوانه اي پراميد. شكم گرسنه ام مثل يك اميد سير مي ماند. جسم بي نا تازه بينا مي شود. يه دوست قديمي پرخاطره كه بدجور دلتنگش مي شوي. من محدود كمي نامحدودتر مي شود، كمي محكم تر. هوس انجام كارهاي خوب، خواندن چيزهاي خوب، رفتن راههاي خوب، گفتن حرفهاي خوب، ويار تصميم هاي خوب، گرچه باز هم كوچك و محدود. من كاش بيشتر از اين مي خواستم، بيشتر، بيشتر،‌ كاش بيشتر از اين مي توانستم، بيشتر، بيشتر. به تو مي گويم زنده ترين، كليد قفل بنده گِلي ات در دستان توست. بازش مي كني؟ بگشاي اين قفل سخت را، انار دربسته ات مي خواهد دانه دانه شود، هر دانه اش سرخ و بهشتي، هر دانه اي جلوي دري. بگشاي انارت را، نشان به اين نشان كه من شور و حال ربّناي سفره ثنايي افطار را به اين صبحانه و ظهرانه و بهانه ها نمي دهم، نمي دهم، نمي دهم...

 رمضان شهريوري تان به نيكي و مبارك

پی نوشت:پستهای پارسالم توی ماه رمضون. بعد از یک سال خوندمش پر بود از تشابه:  http://rahaavaard.blogfa.com/8606.aspx