1- کتونی سفید؛ فیلمی بی حاشیه، بی اغراق، بی درنگ، کلاً بی

اگر آمدیم و سالی که نکوست از بهارش پیدا نشد، آنوقت چه باید کرد؟ عده ای گفته اند نترسید زمستان است! ترجمه ش می شه اینکه در نهایت قبل از اینکه کار از کار بگذرد اسفند ماه در دقیقه 90 حتما از خجالت شما درمیاد. برای مثال اگه سینما رو در سال جدید، با خاطره ی بیخود و مباحی مثل "دایره زنگی" آغاز کرديد و تا همین الآن هم آثار ندامت در شما همچنان باقی مانده، هیچ نگران نباشید: بالاخره فیلمی برای نجات سینمای ایران آمده.

ناجی فیلم تقدیم می کند:

تیزر تبلیغاتی فیلم: فیلمی سوار بر کفشهای سفید- پیتی کو پیتی کو کنان می آید- صدای گوینده: کتونی سفید به پا کن، غصه ها رو رها کن. کتونی سفید کی دیده؟ رنگ غمو ندیده! کتونی سفید، قصه ی تنهایی آدمهای خطه ی سرسبز جنوب. قصه ی عشق مردمان همیشه در صحنه ی سرزمین میهنی ملتمان، مردم جنگ جوی خداستیز ایران زمین... ببخشید اشتباه شد... مردم جنگ ستیز خداجوی ایران زمین. قصه ی مردمان نجیب میهن نواز حماسه پرورمان ایران. 2 عاشق. 2 عاشق تنها. 2 عاشق تنهای طناز. قصه ی رنج آدمهای تنهایی که بی دلیل خوشحال می شوند، بی دلیل ناراحت، آدمهای ساده دلی که در کنج این بیغوله ی عاشق پرور سرزمین عزیز ملی مردمی و مردم دوستِ مهمان نواز عزیز مردمی مان، تنها و به دور از هرگونه حاشیه ای، دارن آروم و بی سرو صدا زندگی شان را می کنند. بی آنکه دلشان بخواهد به کسی توضیحی بدهند که اصلا چرا و چگونه؟ اصلا اونا دوست دارن اینطوری زندگی کنن، به من چه؟ به تو چه؟ اصلا چیکار داری با زندگی مردم؟ واسه چی خونه ملت بیدارو دید می زنی؟ اصلا کفتراتو جمع کن برو یه پشت بوم دیگه. مگه خودت...؟

 چند نمونه از حواشی رایج در سینما که این فیلم سعی کرده به آنها نپردازد:

1- خواهرمادر و کلا ردی از یک خانواده

2- موضوع و درونمایه ی فیلم

3- دیالوگ (کلام دار یا فیلم بی کلام؟ مساله این است)

4- بازیگری، کارگردانی

5- درنظر داشتن شعور تماشاچی

6- فیلم

7- هدف

8- حرف حساب

البته ما که هرچقدر فکر کردیم علت ساخت این فیلم رو پیدا کنیم موارد زیر رو بیشتر نیافتیم:

مورد 1:

"یک دست نشانده ی غرض ورز: سلام چطوری. کجایی جهان؟

آقای جهانگیر کوثری (تهیه کننده فیلم): جنوبم. چطور مگه؟ کارم داشتی؟

دست نشانده: آره، آره بدجور. اوضاع اکران بی ریخته. سینما خالیه. مردم پشت درن. فیلم نداریم!

ج.ک: خب می گید من چیکار کنم؟

دست نشانده: هندیکم داری پیشت؟

ج.ک: می خوای چیکار؟

دست نشانده: اِاِاِاِ... اومدی نسازیا... داری یا نداری؟

ج.ک: آره یکی دارم. که چی؟

دست نشانده: ایول. خب نصف موضوع حله. عابربانکتم اگه برده باشی دیگه بقیه شو خودم حل می کنم.

ج.ک: من دم ساحلم. اومدم سفر. دست بردار.

دست نشانده (با حالتی مرکب از اعتراض و خواهش): جهااااااان... ساحل یا خونه یا هرجای دیگه، لوکیشن پای خودت.

ج.ک: ای بابا... گیر دادیا... من اینجا تنهام. تنهایی فیلم تهیه کنم؟ نه بازیگر؟ نه کارگردان. هیچی نیست. هوا سرد است بس ناجوانمردانه حتی!

دست نشانده: ببین اوناش حله. ما الآن داریم دخترتو سیاه می کنیم می فرستیم پیشت. با دختر جنوبی های واقعی مو نمی زنه. یه بازیگر مرد هم پیدا می کنیم سیاه می کنیم می فرستیم. محض رضای خدا نگران فیلمنامه ام نباش. برای یه بارم که شده بداهه رو امتحان کن. حله دیگه؟

ج.ک: به همین راحتی؟ پس زنم چی؟ کارگردان موفق سینما. اعتبارم؟ سینما چی؟ تماشاچیای بیچاره که با هزار امید و دلخوشی می رن سینما؟

دست نشانده: اونا رو هم سیاه می کنیم می فرستیم. نگران این چیزا نباش."

و این گونه شد که دست های غریبه ی اجنبیون دوباره وارد صحنه ی زندگی ملت همیشه در صحنه ی عزیز میهن پرور مهرورز ملت گرای صحنه طلب صبورنوازمان شد و ... به بار آورد!!!

مورد 2:

آخر فیلم در حال بحث و مکاشفه جویی برای علت یابی ساخت فیلم بودیم که در تیتراژ نهایی فیلم،چشممان خورد به طوماری از اسامی بازیگران فیلم (فیلم؟؟!!) و خاطرنشان شدیم که کل قضیه تهیه فیلم، یک ادای دِین به تمام ایل و طائفه پدری و مادری تهیه کننده و خانواده شان بوده و از اول هم مساله خانوادگی بوده و ما نباید شخصا دخالت می کردیم.

(این موارد را شما با دیدن فیلم تکمیل می کنید)

چند نقد مطبوعاتی حول محور فیلم وزین کتونی سفید:

از وبلاگ اشکی لب مشکی: بالاخره تونستم مرخصی بگیرم و برم کتونی سفیدو ببینم. در کل خیلی تاثیرگذار بود. حتی بغل دستی م تو سینما تا حد خودزنی هم پیش رفت و در حالی که به من وجودی خودش (که تحت تاثیر فیلم، دستش رو شده بود) فحش می داد، بیرونش کردن... اما من بیشتر تحت تاثیر بازی باران کوثری و حسین یاری بودم. خیلی بی اغراق و غیرمنتظره رُلو می رفتن. انقد ظریف و با تکنیک بازی می کردن که از درک من بیننده غیرحرفه ای کلا خارج بود. هیچی دیگه حرفی ندارم. همه گفتنیا رو فیلم زده. مرخصی بگیرید برید ببینید یا برید ببینید بعد مرخص شید. فرقی نداره. تشکر می کنم، فقط خواهشی که از دست اندرکاران دارم اینه که زمانشو زیاد کنید.

یک رسانه ی خارجکی (در جهت انگولک جهت دارِ افکار عمومی): کتونی سفید، حکایت 2 عاشق با 2 حالت: یا توجیه نیستند عاشق شده اند و یا توجیه هستند ولی دوست ندارن برای بیننده رو کنن. آقا ما آخرش نفهمیدیم چه ضربه ای به سر مرده وارد شد که فراموشی گرفت، و بعدش چه شُکی بهش وارد شد که سرِ حال اومد. اصلا هرکی موضوع فیلمو فهمید به ما ام بگه: عشق؟ معلولین؟ فوتبال؟ نیروی انتظامی؟ کتونی؟ ساحل؟ سیگنال؟ ملت بیدار؟ آجیل؟

1 هفته بیشتر باقی نمانده، کتونی سفید رو از دست ندید. خداحافظی با سال 87 با خاطره ای خوش!

2- 20 اسفند، قبل از جشن تولد، حضور جمعیت امام علی در برنامه زنده ی رادیویی اشراق

فرهنگسرای اشراق- تهرانپارس: مجری در حال چرخ زدن در محوطه غرفه ها و فضای فرهنگسرا، گویا اجرای رادیویی رو هم همزمان داره. ما رو که می بینه می گه یه دور تو غرفه ها بزنید بیاید. بعد که مشغول دور زدن هستیم، از رادیو و بلندگوهای فرهنگسرا با هیجان خاصی اعلام می کنه که الآن بچه های فعال جمعیت امام علی اینجا حضور دارن و مشغول بازدید از غرفه ها (شما چی فکر می کنید؟ آیا بچه های جمعیت به حرف مجری گوش داده اند؟ آیا واقعا در غرفه ها به سر می برند؟یعنی اونا الآن کجان؟) خلاصه در کنار گزارش حرکات فوتبالیستا و کل کل دو مجری برای گل هاشون (گمونم استقلال پرسپولیس) تمام حرکات و حالتای رفتاری بچه های جمعیت هم گزارش می شه. گوینده اعلام می کنه که راستی بچه های جمیت امام علی امروز توی کانون یه جشن دارن و قضیه رو توضیح می ده. نفس راحتی می کشیم چون ماموریتمون انجام شده، حالا دنبال راه در رو می گردیم. که مجری گویا دست بردار نیست. یه مسابقه متشکل از اعضای جمعیت و چند تن از مردم شریف در حال بازدید ترتیب می ده. بعد مسابقه رو توسط یه نفر (راوی این متون) برگزار می کنه و بقیه رو محلی از اعراب نمی ذاره و این سوال برامون پیش میاد که علت حضور 10 نفر دیگه چی بود؟ حالا اینکه مسابقه چی بود و من نباید بله نخیر می گفتم و سوالا چی بود و جوابا چی بود بماند، چیزی که مهمه جایزه ایه که گرفتیم: یه شیشه حاوی گیاهان دریایی مخصوص آکواریوم (مودبانه ی جلبک). بله دوستان ما برای جمعیت جلبک هدیه گرفتیم! (برای بازدید از اون می تونید به خ.ایرانی سر بزنید) منتها این یه جلبک معمولی نیست، بلکه بسیار کمیاب و هوشمنده. باید چهره ی صاحب غرفه جلبک ها رو توصیف کنم که چه دلسوز و پدرانه به سان پدری که مجبوره از طفل نوپا و سبز مخملی ش دل بکنه، خودشو کشان کشان به ما رسوند و با اصرار فهموند که این یه جلبک معمولی نیست. باهوشه. می فهمه. حتی از تو ام بیشتر!

کاتالوگِ "پدر-سنسور" یا توصیه های پدرانه در جهت ساکت نگه داشتن سنسور های جلبک مزبور

1- این گیاه نیاز به تعویض آبی که غرقه در آن است ندارد، و حالا اگه خواستی عوض کنی لطفا حداقل بعد از 10 روز و یک سوم آب آن باشد.

2- 3 تا ماهی بگیر بنداز توش (فکر کنم اسم ماهی ش گوفی بود)

3- این گیاه مستعد در فتوسنتز از طریق قضای حاجات ماهی ها می باشد. پس نگران این قضیه هم نباشید. سعی کنید پارادایم هاتونو در مورد این امر طبیعی ماهی ها تغییر بدید

4- بپا آب عوض کردنی گلدونشو خم نکنیا، نه نه اصلا حرفشم نزن. یه شیلنگ به عنوان اشانتیون اجباری قرار بود تحویل ما داده بشه که ما یادمون رفت. دوستان تهرانپارسی زحمت گرفتنشو بکشن.

5- در مورد نور و درجه حرارت آب تعویضی هم این کاتالوگ حرف برای گفتن دارد که خب، ما یادمون رفت

6- به برگ گل دست نزنید... دین دی رین دیرین دین... کاکلشو پس نزنید

7- این روزها جلبک ها هم سنسور دارند، شماچطور؟

۸- بچه، زدن نداره!

درنهایت پس از خداحافظی با گوینده ی سیار، هوس آش خوردن به سرمون می زنه و یه گوشه می شینیم آش می خوریم. در همین حین از رادیو و بلندگوهای محوطه اعلام می شه: بله، آش بی نظیر سنتی باعث می شه اونایی که خداحافظی کردن هم بخرن بخورن!

پ.ن: هیچوقت با یک سردبیر قرار نذارید چون بلاهای بالایی و خطوط پائینی سرتون میاد، اگرم گذاشتید، به موقع بروید، اگرم نرفتید، عدم اعتراض سردبیر مذکور رو نشانه شناسی کنید، در هرصورت تو این مرحله، کار از کار گذشته، همراه خودتون عابربانک و پول هنگفت برای حساب کردن تایم تاخیرتون (با استفاده از روشهای مدرن "دارم برات!") داشته باشید، دلستر و کیک بخرید، کرایه ها را حساب کنید، آش بخرید، اگرم پولی باقی نماند، پیاده برگردید منزل. اگر پای پیاده روی در معیار فرسنگی نداشتید، به 2 خط بالاتر برگردید و چرخه رو هی تکرار کنید. می تونید یه آهنگم واسه خودتون بزنید.