رهاورد

كاش جايي كنارۀ كوير... (قسمت اول)

rahaavaard — Mon, 05 Oct 2009 19:51:18 GMT

شبِ كوير، سرشارِ از خداست.

- اگر شبي نيمه شبي دل به كوير بسپاري، و صداي راه رفتن خرامان ستارگان را بشنوي، و درخشش هزار خورشيديِ آسمان كوير را ببيني، و كهكشان را، و جاده هاي شفاف قلب آسمان را، و شهاب هاي خط نوركشان را بيابي، و آن خاموشيِ سحرآميزِ پرغوغا را بشنوي، و سماع صوفيانۀ روح را احساس كني، خواهي دانست كه شبِ كوير، سرشار از خداست، و كوير، گوشه يي از ملكوت خداوند است...

كاش كه در كنارۀ كوير، جاي مان بدهند!

اگر حكايت زندگي "ملاصدراي شيرازي" توي يك كتاب باشه، كتاب هم به قلم دلنشين و شعرگونۀ "نادر ابراهيمي" باشه، اونوقت مي‌شه اونو نخونده از اين دنيا رخت بركند؟ توي چند پست، رهاورد جملات گل درشت تر اين كتاب مي شوييييييم...

از اينكه ارشادم مي كني سپاس مي گزارم پدر؛ اما رخصت بده نكته اي را هم شاگرد به استاد بياموزد: سحر كه به نماز ايستاده بودي، صدايت را هيچ نشنيدم. نمازت را با صداي بلند بخوان پدر؛ آنقدر بلند كه مجاز است و مقبول با خلوص، اما بلند و خوش آهنگ و دلنشين،‌تا همسايگان صدايت را بشنوند. اعتقاد، جهان را آباد خواهد كرد،‌ و صداي رساي مرد معتقد، صداي اعتقاد است نه عربدۀ ريا... پدر! آموزگاري دارم كه مي گويد: آنگاه كه با خداوند دو عالم و همۀ عالميان سخن مي گويي، با صداي بلند بگو، و آنگاه كه با خداي خويش راز و نياز مي كني، با چنان صداي بي صدايي بگو كه اگر روح مي گويد، جسم نشنود. فرق است ميان سخن گفتن با خداوند دو عالم،‌و خداوند دل.

- سلام بانو!

ملّا، دمي، نگاهش به چهرۀ مهتابگون فاطمه افتاد: تبارك الله!

- برادرم در محضر شما درس مي‌خوانَد.

- كاش كه همشيرۀ برادرت در محضر بنده درس مي خواند!

- خجالت دارد ملّا! بگذار باب آشنايي باز شود آنگاه شوخ طبعي كن!

- امروز كه خريدار دارد بايد فروخت. فردا ديگر كسي چه مي داند كه كالاي شيرين زباني‌ام مشتري دارد يا ندارد!

* از كتاب: "مردي در تبعيد ابدي"، نادر ابراهيمي، نشر روزبهان

و هر آينه، معجزاتي آشكار...

rahaavaard — Tue, 29 Sep 2009 19:22:18 GMT

آنها نديدند.

آنها آيات را نديدند.

آنها معجزۀ روز، معجزۀ شب، معجزۀ شب شدن روز و روز شدن شب، معجزۀ تابستان شدن بهار، پائيز شدن تابستان، زمستان شدن پائيز و حتي بهار شدن زمستان را نديدند.

آنها نخواستند ببينند، نه درون خود را كه حتي جلوي چشمانشان را.

آنها نگاهشان را به زمين نينداختند كه نشانه اي ببينند، سري به آسمان هم نداشتند كه معدن نشانه هاست...

آنها تولد را، همۀ به دنيا آمدن ها را: انسان، برگ، حيوان، برف، پرنده، باد، كرم، پروانه و ... را نفهميدند.

آنها رشد درختان را تعقيب نكردند. شكوفه زدن درختان يخ زده را كه به معني رستاخيز آنها و رستاخيز همۀ زندگان بود، اعتنا نكردند. تكامل و زيبا شدن پيوستۀ ميوه ها را نديدند. آنها بلوغ مؤمنانۀ فندق، خرما، گردو، ياس و ... را در تن درختانشان نديدند! كمالي كه در ظرافت گلها بود، نديدند. در زيبايي پروانه ها چيزي نيافتند... اين همه معجزه را نديدند!!!

آنها عاشق آرامش نقره اي ماه نشدند.

آنها شب را به خودشان هديه ندادند.

آنها عاشق تغييرات خورشيد و آمد و شد و طلوع و غروب و فلق و شفق آن نشدند.

آنها چه ديدند؟ نشانه هاي آشكار را ديدند؟ خدا را يافتند؟ آنها هيچ نديدند!!!

آنها خدا را در شهر خود نجستند و نيافتند و به همديگر نشان ندادند. آنها خواب بودند و قدم گذاشتن با چشم هاي بسته در مسيرِ سراي موعود، خوابگردي شان بود.

آنها در ايستادگي كوه ها انديشه نكردند.

آنها زير باران نرقصيدند، آن را نبوئيدند، كه حتي آن را نفهميدند، كه حتي آن را زندگي نكردند، كه حتي آن را نديدند...

آنها به رنگين كمان، فرشتۀ 7 رنگ الهي و ظهور غافلگيرانه و اعجاب وحي اش ايمان نياوردند.

آنها "معجزه" را نفهميدند، آنها پیامبرشان را هم نه ديدند و نه شنيدند.

آنها "كور" بودند و آنوقت معجزه مي خواستند. "مرده" بودند و "زندگي" مي خواستند، در سرزمين موعود يا در هر سرزمين ديگري.

آنها حتي اگر جلوي چشمشان "كن فيكون" هم مي شد، باز همان مي ماندند كه بودند.

موسي انسان بود و "آنها" انسان بودند.

آنها هيچ نديدند.

نديدند و گوساله پرست شدند!!!

"و هر آينه موسي براي شما معجزاتي آورد آشكار، آنگاه شما گوساله پرستي اختيار كرديد كه سخت نابكار و ستمگر مردميد..."

"و بياد آريد وقتي را كه از شما عهد گرفتيم و كوه طور را بر فراز شما بداشتيم كه بايد آنچه فرستاديم بقوت ايمان بپذيريد و سخن حق بشنويد. به زبان گفتيد بشنويم و بعمل عصيان كرديد و از آن رو دلهاي شما فريفتۀ گوساله شد..."

93-92 بقره

و نيز: ** "موسي ميان شاگردانش مي‌گشت

و مي‌ديد بر چنگ هاي ايشان خاك اسباب كشي شهر گل هنوز به چشم مي‌خورد

و آنان در حالي كه كهنگي خانه هايشان را گردي كرده بودند و بر سر نشانده بودند،

همراه موسي شده بودند و آن همه خلق براي رفتن از دنياي فرعونيان، دنياي فرعونيان را بار خود كرده بودند

و چه غم سنگيني با موسي بود:

"من مي خواستم شما را به سرزميني ديگر اشاره دهم، به سرزميني كه در آن نشانه اي از ظلم نباشد و شما چه عاشقانه دانه هاي ظلم را براي كاشتن مجدد در سرزمين موعود درو كرده ايد و به بار خود كشيده ايد"...

"يا نيل! يا مادرم!... بگذار بگذريم تا با مردمان به پيشواز سرزمين موعودي رويم و آنان ببينند آن دورها، سرزميني است كه اگر عشق رفتن به آن را در دل نداشته باشند، شايد آن سرزميني دريايي باشد كه در گوشۀ صحرايي به چشم تشنه اي كه ايمان به يافتن آب ندارد، هويت خود را از دست مي دهد و سرابي شود"..." **

گذرگاه پيامبران-شارمين ميمندي نژاد

پ.ن: امممممممممم... خببببببببب... چطور بگممممم؟؟؟ تو اين مدتتتتت... يعني اين ماه رمضوني... يا همون روزا... اين قلمه كه مي خواست بره رو ورقققق... يعني ورقه كه قلمه رو صدا مي زدددددددد... يه طوري مثل اينكه... يه جورايي انگار كه مغز آدم سكسكه گرفته باشه!!!... نشد ديگه نشد! اصلا مگه معجزه تو حرف مي گنجه؟ چه کلمه ی قشنگی: "معجزه"!!!

در جستجوي مسيح و خداوندش (3)؛ دهان او همچون دل انار بود...

rahaavaard — Tue, 25 Aug 2009 22:35:18 GMT

قسمت سوم ابجدهاي "در جستجوي خداوند مسيح" را به يك الف بسنده كردم، كه مزه مزه كردني در جزئيات باشد نه بلعيدني در كليات از سرِ عادت.

فريسيان زني زناكار را به وسط جمع آوردند و به عيسي گفتند:

اين زن پيمان همسرش را شكست و كار ناشايستي را مرتكب شد.

عيسي به او نگريست و دست هايش را بر پيشاني آن زن نهاد و به او چشم دوخت. آنگاه به آن مردها كه او را آورده بودند، روي آورد و با اخم با انگشتانش نام هريك را بر زمين نوشت. سپس روبروي هر اسمي، نام گناهاني كه هريك انجام داده اند...

به تدريج يك يك آنان از او گريختند تا شاهد رسوايي بيشترشان نشوند.

و چون از نوشتن باز ايستاد، جز ما و آن زن كسي در كنارش نماند. دوباره به او نگاه كرد و گفت: بسياري را دوست داشته اي، اما آنان كه تو را به اينجا آوردند، اندكي دوست مي داشتند.

آنان تو را نزد من آوردند تا مرا بيازمايند. اكنون با ايمني از اينجا برو! ديگر كسي نمانده كه از تو طلبي داشته باشد.

او چنين گفت زيرا بي گناه بود و من از آن روز به بعد در اين باره مي انديشم و اكنون دانستم كه تنها پاكدلان و نيالودگان هستند كه مي توانند انسان تشنه را به آب هاي پاك و بدور از آلودگي رهنمون كنند.

آن كه گام هايش استوار است، تنها كسي است كه مي تواند دست هايش را به كساني دراز كند كه در راه مي لغزند.*

*مریم مجدلیه- جبران خلیل جبران

رصدخانه ي من، تو، خدا

rahaavaard — Thu, 20 Aug 2009 22:49:18 GMT

يه اتاق

يه چارديواري بدون ديوار

و دور تا دورش يه عالمه پنجره ي چوبي

كه همگي رو به يه آبي بي نهايت باز شده باشن

پنجره!

يه قاب كه براي پرنده ي توي دلش قفس نباشه

و بشه پشتش ايستاد و به پرواز پرنده ها خنديد

براشون دست تكون داد

بلكه ام باهاشون بال زد و رفت و ديگه ام پيدا نشد...

يه اتاق

با چند تا گلدون سفالي

از جنس خود من

كه توش گلهاي شمعدوني باشه

و بشه بهشون آب داد

بو كرد

دلتنگشون شد

و همينطور دلتنگ سفال گلدوناي كهنه ي اتاق

مثل دلتنگ شدن براي اون ابتداها

كه سفالمون تازه و تر بود

وقتي كه هنوز جاي دستهاي كوزه گر روي تن گِلي مون بود

و چه خوب به ياد داشتيم كه بسيار نوازش شده ايم

يه اتاق

با يه طاقچه ي خودموني

كه جا خوش كرده زير يه ترمه ي پرنقش و نگار كه بدجوري بوي سه تار گرفته

با دو تا شمع دان شيشه اي سبز كه تا نزديكياي سقف رفتن بالا

مثل دو تا مناره ي يه مسجد خصوصي

و يه عكس يادگاري قديمي، كه هميشه ي خدا خاطره ش تازه س

يه اتاق

كه يه گوشه اش سه پايه و بوم و قلم مو نشسته باشن

و منتظر آفرينش ديگري

خلقي از عدم كه خود معجزه س

شبيه رسيدن به اوج بي نهايت از روي هبوط صفر

حتي يه قفسه پر از كتابهايي كه كت و شلوار به تن، دارن عينكاشونو پاك مي كنن

مثلا يه صندلي قژقژي

كه تاب بخوري توش

كلمه ها رو سُر بدي درون خودت

بچرخي تو فلك

و هرچقدر كه دلت بخواد، براي تخيلت جواز صادر كني

چه شود!

يه اتاق

با يه خورشيد و يه ماه كه محرم اين چارديواري بي ديوارن

و اجازه دارن كه با كفش بيان توي اتاق

حضرت خورشيد

از بس كه خاك ته كفشش روي فرش يه عالمه نور جا مي ذاره

جا مي ذاره و پس هم نمي گيره

و دوشيزه خانمي كه اسمش ماه باشه

با كفشاي تاق تاقي نقره اي ش مياد

-آروم و بي سر و صدا-

و توي چشمامون يه خواب نقره گون جا مي ذاره

كه بدرخشن توي تيرگي شب

و خیلی آروم و باوقار

مي ره پي سماع شبانه ش

يه اتاق

يه پنجره

كه مي شه توش گم شد و ديگه ام پيدا نشد

يه طاقچه

دو تا مناره كه تا نزديكياي سقف رفتن بالا

و يه مسجد نقلي

و بسياري رنگ و رقص و توازن كه كار رو به عبادت مي كشونه

با يه خداي زنده

كه صبح سحر بيدار مي شه

وقتي همه خوابيم

و برامون چاي خوش عطر دم مي كنه

ديوارا رو برمي داره

و خوابيم

لبخند مي زنه

تمام پنجره ها رو كه باز كرد

براي پرواز دست تكون مي ده

وقتي هنوز خوابيم

دوباره لبخند

يه خدا

كه فوتي به گرد و غبار قاب عكس يادگاري مي ندازه

و بوي خاك تنش برمي داره

تمام طاقچه رو

دستي به سه تار روي طاقچه مي كشه

همراه يك آواز

و مي نوازه...

قلم موي رنگي شو روي بوم

عين معجزه

مثلا روي يه صندلي قژقژي

هي تاب، سرسره و چرخ و فلكي با كلمه ها

هي تخيل

و ما خوابيم هنوز

و شبا كه جاي نوازش دستاش روي اين همه گِل خوابيده، تازه مي شه

و هنوز مي خنده

خوابيم

هنوز

مي خنده

و يه خورشيد

كه خاك پاش، نوره

و يه ماه

كه شبي و سماعي

وقتي همه خوابيم

و يه خدا

كه هنوز مي خنده

با كفشاي تاق تاقي نقره اي ش كه آرومن و باوقار

هنوزم كه هنوزه

مي خنده

و تو

و يه خدا

كه هنوز

و من

و كائنات

كه مي شه تمامشو رصد كرد

از دل همين اتاق

پ.ن. چي؟ قصه؟ شعر؟ تخيل؟ نه نه نه... موضوع اينه كه لابلاي حجمي از احساس، كليد "اينتر" رو فشار مي دم و مي مونم كه اسم قالب نوشتاري اين پست رو چي بذارم! اگر تعريف شعر همينه كه هرجاي سطر كه دلمون بخواد اينتر بزنيم، پس من يه شاعرم در غير اينصورت من كسي هستم كه هر وقت دلم بخواد اينتر مي زنم و دوباره آغاز از سر خط. مطمئنم كه هر دوشون خوبه.

تعبیر خواب

rahaavaard — Wed, 12 Aug 2009 11:23:53 GMT

دیشب دوباره

گویا خودم را خواب دیدم:

در آسمان پر می کشیدم

و لابلای ابرها پرواز می کردم

و صبح چون از جا پریدم

در رختخوابم یک مشت پر دیدم

یک مشت پر، گرم و پراکنده

پائین بالش

در رختخواب من نفس می زد

آن گاه با خمیازه ای ناباورانه

بر شانه های خسته ام دستی کشیدم

بر شانه هایم

انگار جای خالی چیزی...

چیزی شبیه بال

احساس می کردم!

-قیصر عزیز-

رسيده ام...

rahaavaard — Sun, 19 Jul 2009 01:32:18 GMT

سلام

خسرو شكيبايي

زاده خاك پاك تهرون

مخلص تمام عاشقاي ايرون

متولد هفتم فروردين ماه 1323

بر من ببخشاييد

اگرچه خيلي دير، خيلي دور

ولي احساس مي كنم، رسيده ام، شايد!

به شما، به ما... به او

خسرو شكيبايي

28 تير 1387

(متن خانۀ سبز خسرو در قطعه هنرمندان)

پارسال همين روزا يه وبلاگ نويس يه تكيه كلام آشنا اما از ياد رفته رو چه خوشگل يادآوري كرد:

"قهريم ولي... حرف كه مي زنيم؟"

الآنم هدهد يادم انداخت:

"به نظر من یه خونه هر جایی می تونه باشه..... می تونه بالای یه ساختمان بلند باشه..... می تونه توی یه کوچه قدیمی که زیر یه بازارچه است باشه...... می تونه بزرگ یا می تونه کوچیک باشه....... می تونه برای هر کس مفهومی داشته باشه یا هر رنگی داشته باشه..... می تونه به رنگ آجر یا به رنگ شیشه و سنگ باشه می تونه رنگ قرمز یا به رنگ .... ولی من یعنی بهتر بگم ما معتقدیم خونه هرچی که باشه باید "سبز" باشه بله "سبز" و همیشه سبز"

صداش وقتي كه اين جمله ها رو مي گفت تو گوشمه، "عاطفه" گفتناش... شايد خيلي از جمله هاي خسرو شكيبايي –جمله هايي كه بدون استثنا توي دلمون مي شينه و همونجا مي مونه- يادم رفته باشه (يكي يادم بياره!!!)، ولي حسي كه توي بازيهاش بهمون "مي بخشيد" فراموش شدني نيست.

ولی من یعنی بهتر بگم ما معتقدیم بعضي آدما هيچوقت هيچوقت هيچوقت در طول خلقت تكرار نمي شن! يك بار ميان و براي هميشه موندگار مي شن... يادش جاودانه

كعبه الرقائب

rahaavaard — Sat, 11 Jul 2009 22:39:18 GMT


	طرحی از جمعیت دانشجویی-مردمی امام علی(ع) کودکی‌ات را به یاد بیاور و تنها برای چند لحظه دلت را ببر به آن روزها... به روزهایی که شاید دلخوش آرزوی یک اسباب بازی زیبا بودی... که تمام شادی‌ات خوردن یک خوراکی خاص بود و دنیایت خلاصه می‌شد در یک جشن رنگارنگ و شاد یا یک مسافرت... شاید به بعضی‌هاشان رسیده باشی پس طعم لذتش را به یاد آور ...و شاید بعضی‌هایش هیچ گاه برآورده نشد و حسرتش در طی سال‌ها و در پس غبار دغدغه‌هایت گم شده... اما... این را بدان که امروز کودکی هست که می‌توانی طعم لذتی که چشیدی به او هم ببخشی یا غبار حسرتی که بر دلت ماند از دل او بزدایی... اما این کودک با تو تفاوت‌هایی دارد. او شاید کودکی است بیمار و بستری در بیمارستان، یا کودکی معلول ذهنی، شاید هم کودک کار و خیابان ... هر چه که هست یقین بدان سهمی از محرومیت دارد ... و اینجاست که تو می‌توانی با برآورده ساختن آرزویش - که تمام دنیای اوست - به او دنیایی ببخشی به بزرگی کعبه‌ای شاید. سهم او کعبه‌ی آرزوهاست... که آرزوی کودکی محروم را در دل دارد و سهم تو نیز می‌تواند کعبه کریمان باشد که نوید بخش نور است در دنیای کوچک و تاریک او... نشانی اینترنتی: www.kabe-kariman.com

زماني مي خواستم يك كارخانۀ دوچرخه سازي تاسيس كنم، پر از دوچرخه هاي صورتي و رنگ وارنگ قد و نيم قد. كارخانه ام قرار بود به تعداد همه كودكاني كه آرزوي داشتن يك دوچرخه -دوچرخه اي كه مزۀ داشتنش را فقط خودشان درك مي كنند- حسرت روزانه و شادي خواب شبانه شان است، دوچرخه بسازد. اين تصميم كسي بود كه قد كشيده ولي هنوز هم حس ايستادن و تماشا كردن از پشت در شيشه اي فروشگاه دوچرخه و نشان كردن خوشگل ترينشان برايش زنده است، حس جا ماندن رد انگشتهاي كودكانه روي شيشه مثل ردپايي از حسرت و آرزو را هم. حس يك كودك را وقتي كه هم بازي اش دوچرخه اش را آورده براي اولين معارفه و زل زدن به خوشحالي ديوانه وار دوستانش موقع مسابقه گذاشتن با دوچرخه هايشان را مي فهمد. تاريخ تولد شناسنامه اش پيش سال شمار اين ايام، كوتاه قدتر شده اما به خوبي مي داند كه آرزوهاي كودكي از جنس خواهش ها و طلبيدن هاي بزرگسالي نيست، كه بهانه نيست، كه "آرزو" است،‌ شديدتر از يك كلمۀ 4 حرفي. كه آرزوهاي كودكي از جنس ديگري ست، زميني نيست كه ميرا باشد. جاندار است و روز به روز هم جاندارتر مي شود و ناميراتر.

حالا طومار آرزوهاي كودكاني متفاوت از كودكانگي خود را مي خوانم، به پاي ثابت آرزوها كه مي رسم، تصميم رويايي كمپاني دوچرخه سازي ام نسخۀ آرامش بخش اين دردِ آشنا مي شود. فهرست آرزوهاي كودكاني را مي خوانم كه شب و روزشان را به درد مي گذرانند و بيماري، به ناتواني جسماني مي گذرانند و معلوليت، به فقر مي گذرانند و محروميت، به يتيمي مي گذرانند و فراق... و همگي به واسطۀ "رنج" كودكي را مي گذرانند در پيوند با يك بزرگسالي ناخواسته. مرور مي كنم بخشي از خواستني هايشان را و يك آن واقعيت پيدايش مي شود و روياي خيالپردازانه و شايد هم فرافكنانه ام را مي بلعد و نسيه در مقابل نقدهاي واقع گرايانه و تلخ خودفروشي مي كنند.

يك ارزيابي كافيست تا دريابيم كه امكان نوشتن عظمتي از آرزوهاي در دل مانده تا چه حد در واژه اي به اسم "محال" قرباني مي شود، كه اين ويروس "محال" زاييدۀ لجنزار فقر، آنقدر رسوخ كرده در ذهن كودكانه اش كه سقف آرزوهاي محمد تا اولين آجر ديوار بديهيات و حقوق حداقلي پائين بيايد. وقتي مي گويد: "آرزو دارم یک ماشین کنترلی صورتی داشته باشم. آرزو دارم سی دی مرد عنکبوتی داشته باشم. دوست دارم نقاشی یاد بگیرم. آرزو دارم درس خوندن یاد بگیرم." گويا اين واقعيت گرايي بي نمك، سميرا را زودتر گريبانگير كرده كه در هنگامۀ نوجواني، سميرايي كه كعبۀ آرزويش، آينۀ زشت بودن جهاني ست كه ما ساخته ايم، شرافتمندانه مي گويد: "پدر من معتاد و بیکار است. آرزو دارم روزی اعتیادش را ترک کند و به خانواده اش رسیدگی کند. دوست دارم خودم درآمدی داشته باشم تا بتوانم کوتاهی های پدرم را برای خانواده جبران کنم." يا نهالي كه كعبۀ آرزويش كه مي توانست وسيع و بي انتها باشد، اما ماكتي از يك نااميدي مرسوم شده. اين تواضع نيست وقتي كه نهال مي گويد "آرزو دارم که یک دستگاه رایانه داشته باشم تا به وسیلۀ کار کردن با این دستگاه در معیشت زندگی به مادرم کمک کنم"، كه اعلاميه اي براي مراسم ختم آرزوي يك كودك است. او حالا نوجوان است و عظمت كعبه اي را كه به او گفته شده فريادت در آن به گوش علي (ع) و علي (ع) ها مي رسد، به نجواي سراسيمۀ يك راهكار ساده خلاصه مي كند. يا گلنازي كه قلبش نويسندۀ آرزويش نبود، شانه هايش بود كه فشار مي آورد و او مي نوشت: "آرزو دارم که یک خانه برای خودمان داشته باشیم تا دیگر مجبور نباشیم در آن خانه سرایداری که بعد از فوت پدرم صاحب خانه بهمان فشار می آورد تا بلند شویم زندگی کنیم"، يا سيد اميدي كه در 13 سالگي مجبور است بنويسد: "آرزو دارم یک یخچال داشته باشیم. یخچال خودمان کوچک و خراب است و همیشه از همسایه هایمان یخ میگیریم. آرزو دارم که قسط های خانه مان تمام شود چون مادرم نمی تواند برای ما چیزی بخرد. دوست دارم دوچرخه داشته باشم و خانه مان که در روستاست در شهرک باشد که از سال بعد بتوانم به دبیرستان بروم و دور نباشد." اينها و تمام 600 آرزوي جمع آوري شدۀ طرح كعبه كريمان كه هركدام 1000 حرف و تعبير و تلنگر و تاسف و دعوت را در خود جاي داده:

علي اكبر:

"من آرزو دارم یک دی وی دی پلیر داشته باشم. همه دوستانم دی وی دی کارتونی نگاه می کنند ولی من نمی توانم. همه دوستانم کارتون مرد عنکبوتی نگاه می کنند. من دوست دارم یک دی وی دی داشته باشم تا با خواهر و برادرهایم و مامانم فیلم های خنده دار نگاه کنیم."

ليلا-معلول ذهني:

"آرزو دارم مردم، آرزوهایشان برآورده شود. آنهایی كه مریض هستند شفا پیدا کنند. دوست دارم کربلا بروم. دوست دارم لباس آبی و قرمز با رنگهای قشنگ داشه باشم. آرزو دارم همه خانه داشته باشند و فکر اجاره خانه نداشته باشند. دوست دارم موبایل داشته باشم. آرزو دارم خواهر داشته باشم که با من کار کند. برادرهایم با هم باشند و با هم کار کنند. دوست دارم گلهایمان زیاد باشد و دوستانم به جاهای خوب برسند و موفق باشند. آرزو دارم بابا در آن دنیا شاد و خوشحال باشد. مامانم شاد باشد و ناراحت نباشد. آرزو دارم همه شاد و خوشحال باشند. آرزو دارم من هم شاد باشم و مامانم از من راضی باشد. آرزو دارم معلمم از من راضی باشد. من هم سر نماز برایش دعا می کنم تا هر چه می خواهد خدا به او بدهد. آرزو دارم که سمیرا [یکی از بچه های مرکز] شاد باشد و گریه نکند."

اصغر-معلول ذهني:

"من دوست دارم بمب نگذارند. آرزو دارم خدا همه بیماران را شفا دهد. دوست دارم باران بیاید. دوست دارم با یک دختر تهرانی عروسی کنم. دوست دارم خانه درست کنم."

محمدعلي:

"من همیشه آرزو داشتم یک دوچرخه داشته باشم که اندازه خودم باشد. من آرزو دارم یک خانه داشته باشیم تا در آن راحت زندگی کنیم و فرش هایش پاره نباشد. یک خانه که کمد و شیشه هایش شکسته نباشد. یک خانه که اجاق گازش آتش نگیرد. یک خانه که بچه هایش لباس های قشنگ و تمیز بپوشند و با کفش پاره به مدرسه نروند و جلوی دوستان خجالت نکشند."

نسيم-9ساله:

"من دوچرخه سبز دوست دارم. كتونی مشكی می خوام و یك تلوزیون با پلی استیشن. من دوست دارم درس بخونم اما نمی تونم چون باید كار كنم، اگر كار نكنم گشنه می مونم. لباس ورزشی می خوام كه باهاش ورزش كنم و فوتبال بازی كنم."

محمد رحيم:

"من پسر بچه ای 10 ساله هستم که زیر دستگاه دیالیز بسیار رنج می برم و فقط آرزو دارم که پیوند شوم و مانند بقیه بچه ها صحیح و سالم باشم من علاقه بسیار به دوچرخه دارم ولی از شما تقاضا دارم فقط در حد توان خود یک کادو به من بدهید (ماشین اسباب بازی) همین که به فکر مریضهای دیالیزی هستید از شما بسیار متشکریم."

ميلاد:

"امام دلم میخواد که یک تن سالم به پدر و مادرم بدي تا همیشه سایه شان بر سر خواهران و برادران باشد. امام دلم می خواد مثل یک فوتبالیست ماهر برای کشور بازی کنم. دلم می خواد لباسهای ورزش و پول شهریه باشگاه در این یک هفته در بیاد. 33 هزار تومن."

قاصدكي نحيف اما مؤمن و دردآشنا كه ايمانش توان بلند كردن كعبه اي از رنج ها و آرزوهاي كودكان زودبالغ اين شهر را به او مي دهد، آمده و بر خواب غفلتمال شدۀ من نازل شده و "ظهور بشريت منجي" را به بهاي بيداري ايمانم پيام آور شده. آمده ام بگويم كه يا اين بها را مي پردازم و بيدار مي شوم كه بار بر دوش اين قاصدك به ثمر مي رسد و ميوه مي دهد، ميوه اي شيرين و به كام. و يا اينكه چشمان خواب آلودم را ناي ديدن نمي دهم و فراموش مي كنم، كاري كه ريشۀ انساني ام به خوبي از عهده اش برمي آيد. اگر نايي به چشمان و دستانم ندهم، در پيشگاه آرزوهاي مرده، انجمن كودكي هاي مرده، ولي عقده هاي پرزور و خنده هايي كه زاده نشده در نطفه خفه شدند، اعترافي كنم و بگويم: اين هيولاي وحشي خميازه هاي من بود كه زندگي ات را كشت و به جنازه ات آب داد تا مردگي ات حيات بگيرد. اين دستهاي من بود كه گور تو را ساخت، و آن سنگي كه آخرين روزنۀ اميدت را پوشاند، جسمانيت بي روح و حقير و ضعيف و بي اقتدار من بود كه خاك شد بر همۀ وجود تو. كعبۀ آرزوها، كعبه الرقائب شد مدفن الرقائب، من هم شدم سنگ قبر آرزوها...

مشاهدۀ آرزوها و مشاركت در طرح كعبۀ كريمان

از زبان خدا

rahaavaard — Thu, 25 Jun 2009 13:50:18 GMT

ملائكه مي گويند پروردگارا آيا مي خواهي كساني را بگماري كه فساد كنند در زمين و خونها بريزند و حال آنكه ما خود، تو را تسبيح و تقديس مي كنيم؟

ما مي گوييم گرخيده ايم يا رب!

و خداوند پاسخ می دهد من مي دانم چيزي [از اسرار خلفت بشر] را كه شما نمي دانيد...

همان بيرنگِ بيرنگ

rahaavaard — Sun, 21 Jun 2009 23:26:18 GMT

اگر سياست نه براي مردم باشد، كه "سياست براي سياست" باشد، كثيف تر از آن پيدا نمي شود، حالا چه عاملش مهندس باشد، چه دكتر، چه پرستار، چه راننده، و چه حتي هنرمند! چه سبز، چه زرد، يا قرمز و حتي صورتي. اصلا ذات بازي "سياست براي سياست" به اندازۀ كافي چرك است و حريص. آنقدر كه تمام قواعد اين بازي را هم دچار مي كند و مريض.

...

دلزدگي از جنس اين روزهايي مان مي گويد كه اصلِ بي اساس "سياست براي سياست" آتشي در معركه مي اندازد كه هدف و نيت خير اوليه -خوشبينانه- را هم طعمۀ حريق مي كند. حتي اگر از اول بنا بر اين اصل نباشد. قانونش اين است. خلافش هم ثابت نمي شود، مگر اينكه تاريخ تصميم بگيرد خودش را تكرار نكند. حالا مصلحت انديشان مصلحتْ نابلد هرچه بخواهند صلاحيت اعمالشان را با نيت خيرشان توجيه كنند، جاي شك نيست كه بازي "سياست براي سياست"، "سياست براي قدرت و جاه"، "سياست براي رياست" و "سياست براي هميشه"، روزي به طرفين بازي اش خيانت مي كند و آنها را همراه قواعد بازي شان به عموم بينندگان شريف معرفي مي كنند -حتي اگر در آخرين لحظات خواسته باشند كه صورتشان را شطرنجي كنند!!- و سوت نهايي را به نفع تماشاگران مي زند –اين از خوشبختانه ش و متاسفانه ش اينكه در تاريخي دور و نامعين-.

دلزدگي از جنس تاريخي مان هم مي گويد، انسان ها هميشه در تلاش براي ساختن اسطوره و داشتن قهرمان هستند و هميشه در جستجوي پاسخ به اين پرسش كه: "چه كسي قهرمان مرا برداشته؟". در يك بازي (بحث سياسيه)، اصولا بشر شناخته شده در تاريخ، مصر است كه در اطراف هياهو جمع شود تا بتواند از شخص معيني، طرفداري كند. (اين بين، رفتار يك بازيكن آرام و بي طرف در هنگام دعواي دو نفر ديده نمي شود، و شايد خيلي دير ديده شود، اما آن زمان، قبل از اينكه وير قهرمان سازي و قهرمان كشي از سر نيفتاده، نخواهد بود.) افتادن پرده ها و افزايش انزجار و نفرت از طرف مقابل نزاع، به شكل طرفداري از ديگري خود را بروز مي دهد تا روند قهرمان سازي تاريخي را طي كند و نتيجتا جايي در آسمانها او را بكارد، جايي كه پرستيدنش مقدس تر باشد.

بعدها كه از قهرمان آسماني او، رفتار زميني و به جاي منش عرشيايي رفتار فرشيايي (!!) سر زد، بشر تاريخي خوب بلد است كه چطور بت شكني كند و دنبال اسطوره ديگري برود. اسطوره اي كه تر و تازه تر باشد، خوش رنگ تر باشد، و خوش ادبيات تر. حتي اگر آن "تازه اسطوره" قهرمان از ياد رفتۀ ديروز باشد. بدي اش اين است كه وقتي "چه نخواستن" مهمتر از "چه خواستن" شده باشد، ميل به قهرمان سازي در انتخاب هاي عمومي به شديدترين مقدار خود مي رسد. در اين صورت، اين روند ساختن و شكستن، نااميدي بيشتري را با خود به همراه دارد، چرا كه بشر، شرايطي را كه در آن دست به انتخاب زده، و نيازي كه در آن موقعيت زماني، به گريز و پناه گرفتن داشت را غالبا فراموش مي كند -"و انسان هميشه فراموشكار است"- و نااميدانه از انتخاب خود پشيمان مي شود و باز نياز به قهرمان جديد و نه پيدا كردن شيوۀ "قهرماني" جديد...

...

اين روزها كسي را مي خواهد كه بيايد و به ما بگويد: "نه از رومم، نه از زنگم، همان بيرنگ بيرنگم*" و ما هم باورش كنيم. اميدمان ديگر روميِ روم يا زنگيِ زنگ را برنمي تابد. اين روزها سخت است... تلخ است... چراكه باور كردنمان ( ــَـ م) نمي آيد. روزهاي بي باور، يعني خودِ خودِ شب. اين شب ها كور است. چراكه روشني ندارد، اگر نوري داشت، به چشم ما تابيده مي شد و بينايمان مي كرد و ما را اينقدر "گم" نمي گذاشت. اين خانه خاموش است، چراغ بياور تا سويي بگيريم و سويي روشن برويم و بي سو و حتي كم سو نباشيم...

...

هدف، هيچگونه طرفداري يا بي ارزش خواندن اشخاصي كه در اين دوره گذار از "خفه خونيسم سياسي" به "انفجار بزرگbig bang- " افكار و احزاب و آرا، منش نيكوتر و ارزش هاي بهتري را جلوه داده اند و يا ناديده گرفتن بعضي وقايع تاسف بار كه زائيده همان متمسكان به "سياست براي سياست" است، نبوده، هدف، ابراز يك سياست زدگي بي سابقه بوده است، و بس؟ تازه و آغاز: نون والقلم...

...

پ.ن: اين مطلب قرار بود يك دلنوشته باشه، اما در حين نوشتن، هي كش اومد و كار به تحليل هاي آنچناني اما تا جاي ممكن، نگاه از بالا كشيده شد كه نويسنده وبلاگ نتوانست جلوي اين جريان را بگيرد، اما اگر جايي بود كه با منطق و اعتقادتون –و نه سليقه- مطابق نيومده مطرح كنيد، مخصوصا توي اينجور مسائل بايد جايي رو در نظر گرفت تا امكان جرح و تعديل و حذف و اضافه وجود داشته باشه. در هر صورت هميشه دعام –مخصوصا اين روزهاي اخير- اين بوده كه مواقع در هم بودن شب و روز، خدا خودش حق رو برامون سوا كنه. آمين...

* از شعر "زمستان است"، اخوان

...

در انتظار ظهور

rahaavaard — Fri, 19 Jun 2009 18:19:18 GMT

كعبه اي بايد ساخت

از جنس سماع

طوافي بايد

تا عبور از هشتمین چاکرا

و ظهور بايد كرد

در خود

يك عصر جمعه

منجي بايد شد

هنوز عيساي ناصري

در انتظار ظهور موعود

بر صليب مي شود

هر بامداد جمعه